Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddeden ve izleyiciyi rahatsız edici bir gerçekliğe davet eden deneysel bir başyapıttır. Film, Xenia, Ohio'da geçen ve bir kasırganın ardından hayata tutunmaya çalışan bir grup gencin ve sakinin günlük yaşamını parçalı bir biçimde sunar. Senaryo veya klasik bir olay örgüsünden ziyade, bir dizi vinyet ve absürt sahne aracılığıyla, yoksulluk, sıkıntı ve varoluşsal boşluk içinde debelenen karakterlerin portresini çizer.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenir, bu da filme benzersiz bir ham ve dokümanter hava katar. Karakterler, tuhaf hobileri, anlamsız diyalogları ve kasabanın terk edilmiş manzarasında sürüklenişleriyle, Amerikan rüyasının karanlık ve unutulmuş yüzünü temsil eder. Korine'nin yönetmenliği, rahatsız edici görüntüleri, sarsıcı ses kullanımı ve geleneksel olmayan kurgusuyla seyirciyi pasif izleyici konumundan çıkarıp bu yabancı dünyanın bir parçası haline getirmeyi amaçlar.

Gummo, izleyiciden kolay bir tepki beklemeyen, onun yerine derin bir düşünme ve sindirme süreci talep eden bir filmdir. Estetik tercihleri ve konuya yaklaşımıyla sinema dilinin sınırlarını zorlar. Amerikan banliyö ve kenar mahalle yaşamının şiirsel ama acımasız bir eleştirisi olan bu film, çağdaş bağımsız sinemanın kült eserlerinden biri olarak kabul edilir. Seyirciyi rahatsız etmekten ve geleneksel güzellik anlayışını yıkmaktan çekinmeyen Gummo, görmezden gelinen bir gerçekliğe cesur ve unutulmaz bir bakış sunuyor.